Voetbal is oorlog, maar ik betwijfel of oud-Dutchbatters die Srebrenica dienden het daar mee eens zullen zijn. Geen tranen van vreugde, maar intens verdriet werden gisteravond uitgezonden door de NOS. Een uur lang werd er stil gestaan bij de val van de Bosnische moslim-enclave.

“Ik ben zo blij dat ook jullie ons niet vergeten zijn,” zegt een vrouw in wit gewaad en tranen in haar ogen tegen de verslaggever. Beelden van honderden groene kisten en duizenden namen worden getoond. Mannen die zich afvragen waarom zij het wel overleefden en hun broer niet. Nederlandse VN-soldaten die zich jaren lang niet begrepen hebben gevoeld.

Het zijn verhalen en beelden die ik al tientallen keren hebt gehoord en gezien, maar toch word ik er elke keer stil van. Het contrast met de jubelstemming buiten kan bijna niet groter zijn. Het gebrul van vuvazela’s klinkt door de straat, auto’s rijden toeterend langs.

Met een brok in mijn keel stap ik op de fiets, richting het centrum van de stad om de WK-finale te kijken. Hopend op winst. Maar de westrijd met oorlog vergelijken? Na het horen van de verhalen uit Bosnië laat ik dat maar even uit mijn hoofd.

Geschreven in opdracht van Spits