Ongemeen spannend was het gisteravond bij de NOS. Want natuurlijk, er broeit iets in Den Haag. Maar op de achtergrond speelde iets anders, iets dat ook miljoenen Nederlanders treft.

“Marco Verhoef, jij hebt een nieuw weerscherm.” Nieuwslezeres Sacha de Boer brengt het alsof het niets is.

“Kun je vertellen wat je er allemaal mee kan?” Weerman Verhoef glimt. “We kunnen inzoomen op de Olympische Spelen in Vancouver, we kunnen het weerbeeld langzaam laten lopen in de tijd. En kijk, we kunnen wat dichterbij komen.”

Verandering, verandering. Het blijft lastig om daar ongevraagd mee geconfronteerd te worden. Zoevende beelden over groen en blauwe vlakken, je zou er bijna een 3D-bril van opzetten. Bewegende windpijlen. “Ook nieuw,” zegt Marco. Gebiologeerd blijf ik de razende pijlen volgen over de Noordzee.

“We gaan vliegen over Nederland.” Dat blijkt ook aan de andere kant van de tv even wennen. Marco worstelt zich nonchalant door het beeld om niet pontificaal voor achtereenvolgens Zeeland, Brabant en Limburg te staan.

Ik mis iets. De kijkersfoto”s! Bevroren meren, mooie zonsondergangen. Marco?

“Dat kan gelukkig nog steeds. En die zullen we ook blijven tonen.” Een prachtig plaatje van een bevroren kreek in Zeeland volgt.

Marco, jongen, bedankt. Gelukkig hebben we de foto”s nog.

Geschreven in opdracht van Sp!ts