Met alle lijstjes en overzichten op de beeldbuis ben je na vandaag wel klaar, 2009 is herbesproken, geëvalueerd en geanalyseerd.

Morgen gaat de kerstboom aan de kant van de weg samen met gebroken champagneglazen en de enige overgebleven taaie oliebol. Morgen, één januari, wordt als vanouds een ramp. De dag begint met een grote kater. Mijn ogen opendoen gaat moeilijk omdat ik vannacht geen zin had om mijn mascara eraf te halen.

Na een paar paracetamol gaat de televisie aan en daar is het programma: schansspringen! Aan de kijkcijfers te zien ben ik niet de enige die het fijn vond om vroeger door Evert ten Napel en nu door Ayolt Kloosterboer het nieuwe jaar ingetrokken te worden.

Geen idee hoe die springers heten, hoe ver en hoe hoog ze springen, maar als verdoofd blijf ik kijken naar hoe de wind toch vat lijkt te krijgen op de strakke fluoriserende pakken. En terwijl de paracetamol begint te werken, storten de mannen zich één voor één in de afgrond. Blijkt dus dat deze schansspringwedstrijd al in 1952 voor de eerste keer werd gehouden, we hebben hier dus te maken met een heuse traditie, overgedragen van generatie op generatie, schitterend. En zo wordt morgen toch nog een beetje een mooie dag.

Geschreven in opdracht van Sp!ts