Nog even en heel Nederland ligt plat door de naderende griep. Probleem? Vast wel, maar het is voor de zendermangers de tijd om te scoren met een ongeëvenaarde kijkdichtheid. Alleen om dat te bereiken moeten ze wel eerst hun programmering omgooien. Van een gemiddelde tv-kijkdag wordt je niet echt vrolijk, laat staan beter. Een uitzondering is de Film van Ome Willem die dagelijks uit de oude doos gevist wordt en uitgezonden op Z@ppelin.

Want als ik Ome Willem achter zijn drumstel zie zitten, terwijl hij -rapapa rapapa- zichzelf slaat met een drumstick, weet ik weer waarom ik het vroeger als kind niet erg vond om ziek te zijn. De hele dag mocht ik met een deken op de bank televisie kijken zonder broer en zus die altijd andere programma’s wilden zien.

Twintig jaar later doe ik nog precies hetzelfde. En nog altijd vind ik Ome Willem helemaal te gek. De liedjes met muziek van Harry Bannink, de personages en de interactie met de kinderen in het publiek maken de Film van Ome Willem een tijdloos programma.

Alhoewel, tijdloos? Terwijl het “deze vuist op deze vuist” wordt ingezet, vraag ik me wel ineens af of al die rakkers hun handen gewassen hebben.

Geschreven in opdracht van Sp!ts